Di dîrokê de tekîlîya kurdan bi maran re (I)/ Şoreş Reşî

2
1.167 views

Di dîrokê de tekîlîya kurdan bi maran re (I)

 

Dîya min digot: ”Hîn tu nahatibû dinê, di temelê xaniyê me de marek hebû, min xwest bikûjim lê dapîra te nehîşt. Digot `Ew marê malê!”

Dema ez kurik bûm, yanî 52 salan berî ve rojê, mala me li zozanê bû. Li zozana me mal kêmbûn lê yên pir, mar pirbûn! Me jî hema ew dikûştin. Rojekê em li der dilîstin û me dû marên bihev de zeliqî dîtin. Bi gotineka din dû marên gan/seks dikin. Mezinên me hema gotin: ”Aman vana nekûjin, gûnehê!” Em jî sekinîn. Mar ketin bin kevirekî û bi vî awayî xwe veşartin. Cara yekê bû ku min marên bihev de zeliqî didîtin. Tenê serê wan ji hev cuda bû, wekî din xwe li hev peçabûn. Neyse, mezinên me, çûn simalek anîn û avitin ser maran. Her koşeyekê jî yek kevirên biçûk dan ser. Piştre çexê ser me bûn û gotin: ”Niha, herkes di dilî xwe de ma xwastekekê bike, lê ma wê ji kesên din re aşkerê neke û ew daxwazên wan ê werin qebûl kirin!” Em li dora maran bûn senc, bêdeng, di hazirolê de û di dilê xwe de me daxwazên xwe lava kirin û mar bi wî awayî hiştîn û belav bûn. Pirs ewin:

  1. Çima kûştina marên bi hevde zeliqî li cem me gûneh bû?
  2. Meri/mirov xwastekan ji ke lava dike?

Misilman, Xiristîyan û piranîya dîndarên din ji Xwedê lava dikin. Lê çima me ji maran lava dikiriyê? Dibê ku dîndarên me îro ve qebûl nekin lê rastîya me pratîk ew bû. Çima?

Dîsa, rojekê ez li ser kanîya me ku qûrnê xwe ji Bîzansîyan de manî û kalê min tamîr kirî digerîyam. Min postek dît, min nizanî yê çiyê, lê xweşik bû û di şiklê wî re xûya dikir ku yê mara ye. Wek naylonekî bû, çînê mar li ser xûya dikirin. Min rakir û bire mal. Sal 1967 in. Pirka min hîn sax bû û min nîşanî wê da. Got:

  • ”Weee lawkî min va postê mara ye!” min pirsî:
  • ”Postê maran jî heye?” Got:
  • ”Ere, her biharê postê xwe yî kevin davêjin û e êcer derdexin!” Min çû hema destên xwe şûştin lê pîrka min ew posta bi hûrmetekî mezin da ser destên xwe û got: ”Em tekin bi biroşê şîr!” Min şaş mayî dîsa pirsî:
  • ”Tekê bin biroşê şîr?!”
  • ”Erê”
  • ”Çima?”
  • Ewê bereketê tekê şîr lawkî min!

Postê ji dest min girt, bir dîna bin biroşê şîrê ku hatî meyandin. Serê biroşê bi paçan dîsa por kir û rabû ser xwe. Ji karê kirî pir bextewer bu kû mastê pir bibe û ew zû bi zû teva nabe… Pirs:

  1. Mirov ji ke daxwaza bereketê dike an kî bereketê dike şîr?

Wekî di pratîkê de jî derdikevê holê, salmezinan marê diparastinê lê yên temen biçûkê mîna min je dixwestinê bikûjin. Gereg sedemêka ve hebe, ne?

Ez li benda bersîvên we me!

 

Şoreş REŞÎ

2018.04.12

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Bildir
guest
2 Yorum
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Rafet Karmati ( Rafet Kılıçalp )
Rafet Karmati ( Rafet Kılıçalp )
2 yıl önce

“Ew marê male” ( o evin yılanı) sözünün ne anlama geldiğinin bilinmesi için bizde Araw adı verilen ve evi / aileyi , ailenin sahip olduğu şeyleri koruduğuna inanılan ruh”un ( koruyucu ruh) girdiği donlardan/ şekillerden birinin yılan olduğunun bilinip ona göre değerlendirilmesi bazı ipuçları sağlayabilir. Halk inançları, destanlar ve mitolojilerde değerli şeylerin ( altın, hazine, suyun) koruyucuları / bekçileri yılan ve/ veya ejderha şeklindedir . Halkı susuz olan kahraman, suyu tutup bırakmayan yılanı veya ejderhayı öldürür ve halkına yaşamı ve bereketi getirir. Kural şudur: Yılanı öldür suya kavuş. Küçükken yılanı öldürüp yakarsak yağmur yağar şeklindeki halk inancının / hurafenin de… Read more »

Ez Ku
Ez Ku
2 yıl önce

”Marî wî/wê, ê dû te keve.”
Kengê te tiştek parve nekir yajî nada hevalê xwe, hîngê ev biwêj tê gotin.

Zayînî li ba bawerî a Kurdan berê tiştekî pîroz bû.
Deme ku, mar bi hev re zelîqîn, destê wan ne dayîn.
Ev bawerî ji olê Ezîdîyan peyde bûye.
Divê ku, mîrov meseleya marî reş bizane.
Li gora mîtolojîyeke, ew marê reş Kurdan di avê de ji fetisîne xilas kiriye.
Jibo vê, destê maran nadinhate ku, ew pir dibin (zayîn & zelîqîn).
….
Mezinan digot ku, cêlên maran mekujin.
Çinku, daka wan were we bikuje / êfa xwe heyna(bigre).